Egunero egiten ditugun zenbait gauzak, arruntak badirudite ere, beldurra emateko gaitasuna daukate. Guretzat egunerokoak direnak beste lagun batzuentzat ezinezko bihur litezke.
Pentsatze hori duela hilabete pare bat otu zitzaidan. Bartzelonatik etorritako lagun batekin metrorantz abiatu ginen, eskailera mekanikoak igotzear prest nengoenean nire adiskide geldituta geratu zen eta kontu handiz eskailerara pasatzeko pauso txiki bat eman zuen.
Esan behar da lagun hau hogeita hamabost bat urteko mutila dela eta bere hirian, Bartzelonan hain zuzen ere, hemen baino mota horietako eskailerak daudela. Hala ere burmuinak noizean behin halako alukeriak egiten dizkigu. Buruan eroriko garen pentsamenduak sartzen zaizkigunean, jausi egiten gara halabeharrez. Ez da beharrezkoa behaztopa bat egin, beldurrak berak hankak dardarka egiten hastea lortzen baitu.
Duela gutxi nire aurrean zebilen adinetako emakume bat, Areetako metroko eskaileretan oreka galdu zuen niregana eroriz, eskerrak harrapatu nuela! Oihuka hasi nintzen eta metroaren arduradun batek eskailerak geldiarazi zituen. Bakarrik ibili balitz edo beste nagusi baten kontra jo balu istripua are larriago izango zen. Gaitz erdi zenbait harramazka soilik geratu ziren hanketan.
Txikitatik halako eskailerak erabili ohi ditut eta igotzear geldiune bat ere ez dut egin. Esan nezake hirian ondo moldatzen dudala, kaletar peto-petoa naizela. Dena den bizi naizen habitatetik ateratzen nauten bakoitzean Airbag-en eraztuna baino galduago ibiltzen naiz.
Gaur kontatuko dizuedan pasadizoa euskararekin lotuta dago. Euskaraz idazteko zaila egiten bazait, are gogorrago hitz egiteko momentuan. Nekeza hori leuntzeko barnetegi batera joatea aukera paregabea izaten da. Dakigunez euskarak mendiarekin harreman estua dauka eta euskaltzale eta mendizale hitzak baliokideak omen dira. Beraz, mendira igo behar zuen.
Bakaiku, Nafarroako Sakonan kokatuta dagoen herri txiki bat da, ia Urbasako mendilerroa hegalean eta betiko lez ostiralean iritsi ginen gaua baserrian pasatzera. Aurreko egunetan gauez lan egin nuenez, barikukoan begirik ezin itxi eman nuen gau osoa.
Lo egiteke abian jarri nuen, goizeko bederatziak jota izanez. Inoiz ez neukan inolako arazorik gorantz joateko eta horrez gain bidea ez zen zaila handiko horietakoa, hala ere, pixkanaka-pixkanaka abaildurak hezurretarainoko bide jo izaten zuen.
Done Mariako bordan hamaiketako egin ondoren itzulerari ekion genion, taldearekin batera banenbilen ere, erabat bakarrik nekusan neure burua. Amildegia hurbil zegoenez bailara oso ondo ikus nezakeen eta horrek bertigoa eragin zidan. Indarrik gabeko hankekin eta ikusmina galtzear nengoenean sabelak marru egiten hasi ziren. Irudi bat baino ez neukan buruan: amildegitik eroriz. Beldurrari aurre egin nion neure buruari beldurrak esanez: ez zaidala axola, hiltzeko egun aproposa dela, eta abar. Xedea erdietsi nuelakoan nengoen, alabaina beldurra nire zain zegoen.
Bostehun bat metro aurrerago jaisteko abiapuntura heldu ginen. Hantxe, haitz batetik, ibarren bistak ezin hobeak zirela esan zidaten. Dena den, eskaintzari uko egin nion. Laster bidea begiratokia baino askoz ere beldurgarriagoa zela ulertuko nuen.
Zetak egiten hasi nintzen jaitsiera, baina ikusten nauenak beldur handia sartu zidan, nerbioen eraginez muskulu guztiak paralizatu zitzaizkidan.
Ez dut ondo gogoratzen une estu eta larri hartan gertatu izan zela. Nire begietan jendea hurbiltzen agertzen da, zerbait esaten didate, geroxeago joan egiten dira berriro etortzeko. Dena nahastua zentzugabeko amesgaiztoa bailitzan.
Beldurrak akabatzen nengoela eta ez zuela aurrera segi merezi ziren pentsatzen nuen bakarra.
Ez dakit nola baina handik ateratzea lortu zuten eta inoiz ez zen horretaz berba egiten.
